De dag heeft mij verteld dat ik in leven ben en woorden voel

Een woord is niet wat ik verbeeld of aan mijn nachten geef

Een woord is wat me voeden wil en wat mijn hart verlangt

Ik dank elk woord en prijs zijn leven als de kracht van goed

Ik dank het woord dat dood verklaart en zachte vruchten zaait

Ik dank het woord dat uit de hemel viel en mij gewoon begreep

Ik eer zijn kleur en druk zijn nieuwe liefde aan mijn hart

Ik wil alleen zijn kleur verstaan en zeg mijn eenzaamheid vaarwel

Een mens is snel alleen en kan zelfs sterven aan zijn diepste wens

Een mens verliest zijn woorden snel en spreekt een taal die honger is

Een taal die geen vervoering kent en in de schaduw leven moet

Ik dank elk woord dat mij verlossen kon en tot een kind verhief

Ik werd te groot om blij te zijn en dacht zelfs dat ik waarheid sprak

Ik dwaalde elke nacht en zocht een huis dat mij voorgoed omarmen kon

Ik zocht een huis een huis met licht en met een boek dat alles schreef

Een boek dat mij vertellen zou wat ik niet weten kon en waar ik was

Ik dacht altijd dat ik een redder was en dat ik alle mensen vond

Ik dacht altijd dat ik de jongste was en dat het licht me vinden zou

Ik dacht dat ik geboren was in hoop en wist al snel dat haast geboden was

Hier was de dood en stierven mensen die niet eens geboren zijn

Hier is het kwaad en sterven mensen aan beloftes zonder hart

Hier is het kwade hart en sterven mensen zonder reden en verzet

Zo kwam de dag dat ik mijn hart herriep en tot de woorden bad

Ik bad tot strijd en wist toen dat ik wees zou zijn en onbemind

Ik bad tot haat maar zag alleen een mens die zijn gezicht vervormt